Gdybyśmy tylko mieli czas

Poniższy tekst jest dodatkiem do historii "Odchodzę, bo kocham". Choć zdradza pewne wydarzenia opisane w epilogu tamtejszej opowieści, można go czytać, nie znając całości tekstu jako osobne opowiadanie. Jeśli jednak jesteś czytelnikiem "Odchodzę" i nie czytałeś jeszcze epilogu, rekomenduję wcześniejsze zapoznanie się z nim.

Miłej lektury!

__________

Wracam z nocnej zmiany, zamyślona jak zawsze. Myślę o tym, co zwykle. O tym jak uciekam przed samą sobą i wyrzutami sumienia. Jak wiele kilometrów pokonałam, próbując zapomnieć o tym, o czym nie chcę zapomnieć.

Jest wcześnie rano, ledwo świta, a most przerzucony nad rzeką Hudson pogrążony jest w gęstej mgle. Dlatego dopiero w ostatniej chwili dostrzegam postać wspinającą się na barierkę.

Samobójcy zawsze mnie intrygowali. Zawsze zadziwiało mnie, w jak różnych miejscach leży ta granica, zza której już się nie wraca.

Z bliska widzę, że to młody mężczyzna. Z bliska widzę też, że nie skoczy, nie prędko w każdym razie. Doświadczenie robi swoje.

- Rzeka to naprawdę kiepski pomysł – mówię, stając tak, by go nie przestraszyć. - Z tej wysokości, nie dość, że najpierw pogruchocze ci kości, to potem ciało nadyma się jak najeżka i przybiera sinofioletowy odcień. Nic miłego, naprawdę.

Mężczyzna odrywa wzrok od leniwie płynącej rzeki, która jest ledwo widoczna we mgle. Patrzy na mnie zaskoczony, jego młoda twarz poorana jest bruzdami zmarszczek, które nie są na pewno spowodowane wiekiem. Sama znajduje ich na swojej twarzy coraz więcej każdego dnia. Uśmiecham się smutno na tę myśl.

- Nie rób tego dziś, poniedziałki to naprawdę pracowity dzień dla grabarzy.

- Dlaczego mi to mówisz? - odzywa się końcu i ostrożnie schodzi z barierki. - Przecież mnie nie znasz, nie wiesz, dlaczego chcę skoczyć.

- Chciałeś – poprawiam go. - I właśnie dlatego ci to mówię. Bo cię nie znam. I jestem ciekawa twojej historii, a nie opowiesz mi jej dryfując z prądem.

Na pełnej boleści twarzy mężczyzny pojawia się coś na kształt uśmiechu.

- Jason. – Wyciąga do mnie rękę.

- Alicja – odpowiadam, ściskając ją.

- Zdaje się, że jestem ci winien kawę, Alicjo – mówi, nie puszczając mojej dłoni. - Choć za podarowanie jeszcze jednego dnia życia, chyba należy ci się więcej.

- Jutro też będę tędy przechodzić – uprzedzam go. - Więc może to nie będzie tylko jeden dzień. Ale możemy zacząć od kawy. – Uśmiecham się i idziemy poszukać miejsca, które zaoferuje nam kawę o godzinie piątej trzydzieści rano.

***

- Miałem narzeczoną, wkrótce mieliśmy się pobrać – mówi, powoli mieszając kawę zakupioną na stacji benzynowej. - Miałem też dobrą pracę i nic więcej nie potrzebowałem do szczęścia. Z rodziny nie został mi nikt, ale moja narzeczona wynagradzała mi to w stu procentach, bo kochałem ją nade wszystko.

Słońce dopiero wyłania się zza wieżowców, a my siedzimy na mokrej ławce na jakimś zaśmieconym skwerku.

- Brzmi jak bajka – mruczę cicho, popijając kawę. - Ale nie na darmo przez całkiem długi okres mojego życia byłam psychologiem, by wiedzieć, że coś tu nie gra.

- Byłaś psychologiem? - pyta zaskoczony, wyrywając się na chwilę ze swoich ponurych myśli.

- Mam wrażenie, jakby to było w innym życiu. – Uśmiecham się krótko. - Więc miałeś narzeczoną, dobrą pracę i byłeś szczęśliwy. To chyba nie powód, by rzucać się z mostu?

- Oprócz narzeczonej i pracy okazało niedawno, że mam jeszcze jedną rzecz. Raka trzustki – mówi, wyrzucając plastikową łyżeczkę do kosza, ale nie trafia. - Takie drobiazgi, strasznie demotywują, nie sądzisz? - wzdycha i wstaje, by ją podnieść.

- Nie ma nic gorszego – zgadzam się. - Ile...? - pytam krótko.

- Tydzień temu lekarz mówił o sześciu, może ośmiu miesiącach – wzdycha. - Trochę mnie to załamało, ale starałem się z tym jakoś pogodzić. Nie ja pierwszy i nie ostatni. Chciałem, przeżyć te miesiące najlepiej, jak się da. Poszedłem więc do szefa, powiedziałem, że rezygnuję z pracy, bo za zaoszczędzone pieniądze miałem zamiar spędzić ten czas z moją narzeczoną. Przygotowałem wszystko, gotów spełnić każdą jej najmniejszą zachciankę, chcąc spędzić z nią każdą minutę, która mi pozostała.

- Co więc poszło nie tak? - pytam, choć domyślam się finału tej historii.

- Była wszystkim, co mi pozostało i tylko myśl o niej nie pozwalała mi się załamać. Być może było to egoistyczne z mojej strony, ale chciałem móc nazywać ją moją żoną, budzić się obok niej każdego z tych nielicznych poranków, które mogliśmy spędzić wspólnie. Ale kiedy jej o tym powiedziałem, prawie dokładnie w takich słowach... Wystraszyła się. I uciekła, mówiąc, że nie może wyjść za śmiertelnie chorego faceta, że nie chce za parę miesięcy zostać wdową. Zostawiła mnie. Z niczym. Zostawiła mnie samego, bez pracy, bez ukochanej, ale za to z wyrokiem śmierci na karku. Osoba, której najbardziej ufałem, na której wsparcie najbardziej liczyłem... Po prostu mnie zostawiła.

Wzdycham ciężko, bo te słowa brzmią aż za bardzo znajomo.

- Kobiety to jednak suki – stwierdzam bezlitośnie, wypijając ostatni łyk kawy.

- I kto to mówi? - Jason spogląda na mnie zaskoczony, jednak na jego twarzy dostrzegam ślad rozbawienia.

- Wierz mi, doskonale wiem, o czym mówię – dodaję kwaśno, a kiedy patrzy na mnie z wyczekiwaniem, biorę głęboki oddech i zaczynam mówić. - Kiedyś zakochałam się w pewnym facecie. Żonatym. I dzieciatym, na dodatek. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie to, że on też się we mnie zakochał. Choć zakochał, to chyba nieodpowiednie słowo. To, co nas łączyło, ciężko opisać jakimikolwiek słowami. Kochał mnie, po prostu. Ja jego też zresztą. Więc kiedy zrobiło się zbyt niebezpiecznie, wyjechałam. Po roku jednak musiałam wrócić, bo tego wymagała ode mnie moja praca. Pracowałam w nieco innym środowisku, ale on wciąż był w pobliżu. A ja odkryłam, że tak naprawdę nic się nie zmieniło. I cały cyrk zaczął się od nowa. – Milknę na chwilę, bo od bardzo dawna nie tęskniłam za Klemensem tak mocno, jak w tym momencie.

- Jego żona się dowiedziała, co? - zgaduje Jason.

- Chciałbyś, żeby to było takie proste – wzdycham. - Próbowałam o nim zapomnieć. Robiłam naprawdę wszystko, by nie popełniać wciąż tych samych błędów. Trzymałam się od niego na dystans i próbowałam być szczęśliwa z innym mężczyzną. Z mężczyzną, który chyba naprawdę szczerze mnie kochał. I szczerze mi ufał, mimo iż mówiłam mu, by tego nie robi, mimo iż ostrzegałam go, że nie dam rady pokochać go tak mocno, jak on tego pragnie. On jednak mi nie wierzył, nie wierzył mi, że mogę go zranić. W pewnym momencie sama chyba trochę w to uwierzyłam. Ale to było o wiele za mało. Uświadomiłam to sobie akurat w tym samym momencie, kiedy stwierdził, że już nic nie stoi nam na przeszkodzie i postanowił mi się oświadczyć.

- Uciekłaś, prawda? Pewnie bez pożegnania – domyśla się Jason.

Kiwam głową powoli.

- Do tej pory uciekam. Uciekam, bo nie chciałam mówić mu „nie”, ale jednocześnie nie byłabym w stanie powiedzieć mu „tak”.

- Bo wciąż kochałaś tamtego pierwszego gościa.

- Bo wciąż go kochałam – powtarzam cicho.

- Narozrabiałaś – kwituje krótko moją historię Jason. - Ile już uciekasz?

- Ponad cztery lata - mówię cicho. - Nigdzie nie potrafię dłużej zagrzać miejsca, bo w końcu moje wyrzuty sumienia mnie doganiają. I wspomnienia, bo wciąż za nimi tęsknię. Za jednym i za drugim. Oraz za swoimi przyjaciółmi, których zostawiłam bez słowa. I rodziną, która tylko od czasu do czasu dostaje ode mnie lakoniczne pocztówki z najodleglejszych zakątków świata.

 Milczymy wspólnie, każde zatopione w swoich myślach, a mgła opatulająca budzące się do życia miasto, zaczyna się powoli skraplać w postaci drobnej mżawki.  Kawa na dnie kubka jest już zimna, wyrzucam więcej resztkę, do której nakapał drobny deszcz.

- Co by się stało, gdybyś wróciła? - pyta nagle Jason, wyrywając mnie z zamyślenia.

Wzruszam ramionami.

- Rodzice by się ucieszyli, choć pewnie srogo się na mnie zawiedli; przyjaciółka by mnie zabiła, bo ciężko mi sobie wyobrazić, że mi wybaczy tak długie milczenie.

- A oni? - drąży mężczyzna, a ja wzdycham cicho.

- Nie wiem. Nie mam pojęcia, co się z nimi działo po moim wyjeździe. Mam nadzieję, że ułożyli sobie życie.

- A ty? Będziesz umiała poukładać swoje?

- Kiedyś na pewno - odpowiadam, nie pokładając w tych słowach ani odrobiny wiary.

Milczymy kolejną chwilę, a w parku pojawiają się pierwsi zaspani spacerowicze.

- Będziesz jutro na moście? - pyta Jason, bawiąc się swoimi palcami.

- A ty?

Zagryza wargę.

- Dziś sobie jeszcze poradzę, ale najgorsze są noce. Nie ma nic straszniejszego, niż samotne oczekiwanie w ciemności na śmierć. Czuję, jak się skrada, osacza mnie i nad ranem jedyna myśl ,jaka krąży mi po głowie to, by dopaść ją, zanim mnie pochłonie.

Dostrzegam ogromne cierpienie w jego oczach, kiedy mówi te słowa. Ściskam mocno jego rękę i patrzę na niego ciepło.

- Będę tam o piątej trzydzieści. Możesz się spóźnić, ale nie przyjdź za wcześnie - ostrzegam go i wstaję z ławki. - Dziękuję za kawę. Powodzenia w dzisiejszej walce z demonami.

Odchodzę, oglądając się co rusz za siebie i zastanawiam się, jak niewiele czasem trzeba, by uratować kogoś przed nim samym.

***

Pojawia się na moście o piątej piętnaście, kiedy marznę tam już od dobrego kwadransa. Początkowo mnie nie zauważa, dopiero kiedy wołam go po imieniu unosi głowę.

- Miałaś tu być o w pół do - zauważa.

- Nie chciałam ryzykować - mówię prosto i wyciągam  jego kierunku kubek z kawą. - Zresztą zainwestowałam w  ciebie dwa dolary, nie chciałbym, żeby się zmarnowały.

Uśmiecha się lekko, odbierając kubek i bierze łyk.

- Ta jest lepsza, niż wczoraj.

- Znalazłam całodobową kawiarnię - wyjaśniam i pociągam łyk ze swojego kubka. -  Jak się spało?

- Lepiej. Lżej było mi z myślą, że dziś znowu cię spotkam.

Zerkam na niego z ukosa. W jego słowach nie ma nic romantycznego - to tylko wołanie o pomoc samotnego, przerażonego człowieka.

Ale w moich następnych słowach nie ma litości, mówię po prostu to, co wydaje mi się najlepszym rozwiązaniem.

- Może potrzebny ci ktoś, dzięki komu nie będziesz samotny?

- Kogo miałbym skazać na opiekę nad umierającym facetem, skoro nawet kobieta, którą kochałem się na to nie zdecydowała?

- Najwyraźniej cię nie kochała. A poza tym nie mówię o opiece, mówię o życiu. O życiu z facetem, który nie ma nic do stracenia, bo zostało mu niewiele czasu na spełnienie swoich marzeń. To musi  być bardzo ekscytujące życie - zauważyłam, licząc, że wywołam jego zainteresowanie.

Przygląda mi się z zaskoczeniem, kiedy jak gdyby nigdy nic popijam kawę. Nie wiem, co dokładnie mu sugeruję, nie wiem, co dokładnie mam na myśli. Nie wiem nawet skąd taki pomysł wziął się w mojej głowie, ale choć szalony, wiem, że ma szansę się udać.

- Znamy się tylko jeden dzień - odpowiada cicho.

- I oboje mamy niewiele do stracenia. - Wzruszam ramionami. - Ty nie będziesz samotny, a ja... - waham się.  - A ja w końcu będę mieć jakiś cel.

- Jaki cel?

- Sprawić, by jeden człowiek przez kilka miesięcy nie umierał, a żył.

***

W ciągu paru następnych dni umawiamy się na moście w nieco późniejszych godzinach. Spędzamy wspólnie całe dnie, próbując nowych potraw (zdecydowanie nie jestem fanką kuchni tajskiej!), odwiedzając muzea, chodząc na mecze i zawody (Jason usiłował wytłumaczyć mi zasady baseballa, ale poddał się po dwóch godzinach, twierdząc, że jestem przypadkiem beznadziejnym) lub po prostu siedząc na ławce i rozmawiając na różne tematy.

- Wiesz, że psy nie rozróżniają kolorów? - rzucam nagle, obserwując tęgą paniusię ubraną w różowy płaszcz, prowadzącą na smyczy wypielęgnowanego pudla. - Słyszą za to infradźwięki.

- Jak sądzisz, w jakim stopniu ta informacja jest dla mnie użyteczna? - śmieje się Jason, próbując opanować cieknące mu po ręce lody śmietankowe.

- Absolutnie bezużyteczna, mówię ci to tylko po to, żebyś myślał, że jestem mądra. - Pokazuję mu język i podaję mokrą chusteczkę. - Mam ochotę zrobić dziś coś szalonego.

- To znaczy? Coś szalonego w stylu, wepchnięcia tej pani i jej pieska do sadzawki? Czy może raczej obrabowanie banku?

Wywracam oczami.

- Hultaj z ciebie! Miałam na myśli coś miłego. Coś jak... prawienie komplementów randomowym ludziom na ulicy.

- Po co?  - dziwi się Jason.

- Nie doceniamy siły uśmiechu, bądź jednego miłego słowa. Czasem to wystarczy, by odmienić czyjeś życie – odpowiadam.

- Tak, jak ty moje - dodaje ciszej, spoglądając na mnie z powagą.

- To co ty na to? - pytam z entuzjazmem, ale mężczyzna kręci głową,

- Mam inny pomysł. A raczej prośbę. Choć nie wiem, czy wolno mi o to prosić.

Patrzę na niego pytająco, gestem prosząc go, by kontynuował. Jason wstaje z ławki i zaczyna przechadzać się w tę i z powrotem.

- Dużo myślałem, o tym, co mi powiedziałaś. O tym, żebym żył. I owszem, odżyłem, ale... ale brakuje mi czegoś, wiesz? 

- Chciałeś powiedzieć: kogoś - mówię domyślnie, a Jason kiwa głową i sięga do kieszeni. Zerkam ciekawie, kiedy na wyciągniętej dłoni prezentuje mi dwie złote obrączki.

- Wszystko miałem przygotowane. Małą altankę i urzędnika, który miał nam udzielić ślubu, obrączki, bilety do Paryża na podróż poślubną, a w mojej szafie wisi garnitur i krawat... Wszystko zaplanowane, co do minuty. I wszystko na nic.

Zamykam jego dłoń z obrączkami, z lekkim niedowierzaniem w oczach. Zaprzyjaźniałam się z nim, w tych ostatnich dniach okazał się bardzo sympatycznym człowiekiem, z którym wiele mnie łączyło. Stał mi się bliski - on jako pierwszy od paru lat, stał się kimś względnie stałym w moim życiu. Jeśli jednak chciał mnie prosić...

- Nie mogę zastąpić ci narzeczonej - mówię łagodnie, wciąż trzymając go za rękę. - Nie proś mnie o to, Jason. To nie będzie to samo.

- Nie mam takiego zamiaru - uspokaja mnie. - Chcę tylko, żebyś poleciała ze mną do Paryża. Wiem, że nie chcesz wracać do Europy, ale to tylko kilka dni. Wszystko jest przygotowane i miało przepaść, ale jeśli nadal pragniesz przeżywać ze  mną moje szalone, choć krótkie życie to... to możesz czuć się zaproszona – proponuje a lekką niepewnością w głosie.

Uśmiecham się, słysząc te słowa.

- Z chęcią, nigdy nie byłam w Paryżu.

- Nie boisz się, że to za blisko? - Jason zerka na mnie spod rzęs.

Zdążyłam się podzielić z nim moimi obawami przed powrotem do Europy, która teraz wydawała mi się strasznie ciasna i mała. Jakbym w każdej chwili mogła wpaść na jakiś relikt mojej przeszłości, przed którą tak bardzo pragnęłam uciec.

Śmieję się cicho.

- W Europie odległości mierzy się nieco inaczej niż w Stanach – wyjaśniam mu. - Co prawda z Paryża do Polski, czy do Słowenii jest bliżej, niż z jednego stanu do drugiego, ale to zupełnie inny rodzaj podróży. Spokojnie, poradzę sobie z tym – zapewniłam go, mocno ściskając jego dłoń w pokrzepiającym geście.

- Nie chcę, żebyś jechała tam ze mną z litości.

- Nie robię dla ciebie nic z litości, Jason – upomniałam go. - Pamiętaj: żyjemy, nie umieramy.

***

Paryż zimą ma swój urok. Mimo iż przez pierwszy dzień nie wychodzimy z hotelu, bo Jason źle zniósł podróż samolotem i musiał natychmiast przyjąć dużą dawkę leków.

Siedzę przy jego łóżku, podając mu wodę i następną z miliona tabletek, bez słowa patrząc, jak przymyka oczy, wykończony podróżą.

- Idź na spacer, poradzę sobie – mówi słabo, uchylając powieki.

- Nidzie bez ciebie nie pójdę. - Kręcę głową.

- Nie chcę, byś przeze mnie siedziała w czterech ścianach przez cały wyjazd. Skoro już tu jesteśmy... - Krzywi się z bólu.

- Ciii - uciszam go i kładę mu nowy kompres na głowę. - Zdrzemnij się, Jason. Musisz odpocząć.

- A ty?

Uśmiecham się lekko, doceniając to, jak bardzo troszczy się o mnie, mimo swojego kiepskiego samopoczucia.

- Też się prześpię, to była męcząca podróż – odpowiadam zgodnie z prawdą.

- Jesteś pewna?

- Tak. - Kiwam głową. - Cały czas tutaj będę, gdybyś tylko mnie potrzebował.

Idę na chwilę do łazienki, by przebrać się w dres i po chwili wracam do pokoju. Wtedy z wielkim zażenowaniem odrywam, że przecież w tym pokoju jest jedno łóżko - małżeńskie. Miałam zgłosić to na recepcji zaraz po przyjeździe, ale zły stan Jasona sprawił, że zupełnie mi to wypadło z głowy.

Zastanawiam się, czy robić zamieszanie ze wstawianiem drugiego łóżka, bo o przeprowadzce do innego pokoju nie może być na razie mowy, ale stwierdzam, że chwilowo nie będzie to konieczne.

- Nie chce cię martwić, ale muszę do ciebie dołączyć - informuje Jasona, wsuwając się pod kołdrę z drugiej strony łóżka.

- Nie ma problemu, dawno nie spałem z żadną kobietą - mamrocze cicho, nawet nie otwierając oczu.

Kładę się na plecach i przymykam oczy, kiedy nagle czuję, że Jason bierze mnie ostrożnie za rękę spoczywającą na powierzchni kołdry.

- Dziękuję, Ala.

- Za co? - Zwracam głowę w jego stronę.

- Za to, że jesteś – mówi, patrząc mi prosto w oczy. - To wbrew pozorom bardzo dużo.

- Ja też ci dziękuję - odpowiadam. - Za to, że w tamten poniedziałek, nie przyszedłeś tam kilka minut wcześniej.

- Dlaczego?

- Bo być może wtedy nie byłoby nas tutaj – szepczę.

Ściska moją dłoń i w ten sposób zapadamy w niespokojny sen.

***

Bagietki w Paryżu smakują jakoś inaczej. Bardziej francusko i bardziej parysko. 

A jeszcze lepiej smakują jedzone w obecności Jasona, który czuje się już lepiej i wręcz tryska energią.

- Wjeżdżanie na wieżę Eiffla o tej porze roku to szaleństwo – stwierdzam, odrywając kolejny kawałek bagietki. Od rana kłócimy się, czy nie powinniśmy odpuścić tej atrakcji. Ja jestem na nie, Jason - na tak.

- Być w Paryżu i nie zobaczyć wieży Eiffla? No co ty! - woła oburzony.

- Właśnie, zobaczyć – zwracam mu uwagę. - Nie musimy się tam wspinać.

- Jest winda – przypomina mi z niewinną miną.

- Ale to metalowa, ażurowa konstrukcja, która jest teraz oblodzona i wieje tam pewnie, jak w oku tornada – grymasiłam dalej.

- W oku tornada panuje cisza, ciekawostka numer trzydzieści osiem z twojego repertuaru - wytyka mi.

- Nie łap mnie za słówka! - oburzam się. - To głupi pomysł.

- Szalony – poprawia mnie.

- Właśnie.

- Na takie przecież liczyłaś, prawda? - dodaje z szelmowskim uśmiechem.

Wzdycham, czując się pokonana.

- Dobra, ale tylko na chwilę. Żadnych kolacji w restauracji na górze za miliony euro – zastrzegam. - Wchodzimy, robimy „och” i „ach” i schodzimy, jasne?

- Jestem w stanie się zgodzić na taki kompromis. Jedz szybciej te bagietkę – dodaje nagle, w trzech kęsach kończąc swoją i zaczyna zbierać swoje rzeczy.

- Czemu? - Zamieram z ręką w połowie drogi do ust.

- O dziesiątej mamy rejs Sekwaną. - Znacząco stuka w zegarek.

- Oszalałeś z tymi atrakcjami! - wykrzykuję.

- Wymusiłaś na mnie cały dzień w Luwrze!

- A wiesz, że Mona Lisa...

- Tak,wiem – ucina, dobrze wiedząc, którą moją sztandarową ciekawostką pragnę go uraczyć. - Chodź, naprawdę nie mamy czasu.

Rzucam na talerz ostatnie kęsy bagietki, Jason zostawia suty napiwek i wyciąga mnie z bistro na ośnieżony chodnik, obejmując ramieniem, bym nie poślizgnęła się w swoich mało stabilnych butach. Promocja w paryskim sklepie, to jednak promocja w paryskim sklepie, prawda?

- Kocham się z tobą droczyć - wyznaje mi nagle.

- To masz szczęście, bo jestem idealną partnerką do słownych przepychanek – odpowiadam z uśmiechem.

Trzyma mnie w objęciach, chroniąc mnie przed mrozem, kiedy czkamy na barkę na przystani. Rozciera moje ramiona, marudząc, że powinnam się cieplej ubierać, a ja odpowiadam, że to jego zdrowie jest priorytetem.

- Mnie i tak nic już nie pomoże. - Jason stwierdza ponuro. Czasem ma takie momenty, kiedy widmo wiszącej nad nim śmierci przejmuje nad nim kontrolę na minutę lub dwie.

- Ale dla mnie to więcej czasu spędzonego z tobą - odpowiadam, a nasze spojrzenia się krzyżują. Dostrzegam w jego oczach jakiś dziwny błysk, nim jednak udaje mu się przerodzić w coś konkretnego, słyszymy radosne „bonjour!” i łamaną angielszczyzną jesteśmy proszeni na pokład.

***

Dwie butelki wina na dwie osoby to o jedną butelkę za dużo. Chyba że jest się we Francji, to wtedy to dwie butelki za dużo.

- Nie rozumiem tego fenomenu francuskiego wina – mówię, dopijając drugą lampkę i zagryzając ją trzecim rodzajem sera.

Siedzimy na podłodze naszym pokoju, rezygnując z kolacji w restauracji na dole. Zbytnio zamarzłam na wieży Eiffla i nie mam najmniejszego zamiaru opuszczać kokonu, który utworzyłam wokół siebie z kołdry.

- Myślę, że to coś, co potrafią docenić jedynie koneserzy - zgadza się ze mną Jason, odkorkowując drugą butelkę i dolewając mi wina. - Wysublimowany smak niedostępny dla przeciętego obywatela.

- Wole być chyba przeciętnym obywatelem i płacić za wino pięć dolarów, a nie pięćdziesiąt. - Krzywię się, robiąc łyk. – Boże, to jest jeszcze gorsze.

- Już otworzyłem, musisz wypić. - Jason nie może mi za bardzo pomóc, bo ograniczają go leki.

- Możemy wylać przez okno – proponuję, wzruszając ramionami.

- Nie, nie możemy. Czy ty jesteś już pijana?

- Skąd, tylko trochę wstawiona – oburzam się. - Zresztą po takim winie to nie grzech.

- Ale błagam, nie zaśnij mi tu teraz – prosi. - Nie mam siły wciągnąć cię do łóżka, nie mówiąc o odebraniu ci tej kołdry. Znów zapomnieliśmy poprosić o drugi komplet – wzdycha ciężko, wyginając się do tyłu i odstawia butelki z winem do kąta.

- Faktycznie, ale na kołdrę nie licz. Mogę cię co najwyżej wpuścić do mojego kokonu - informuję go, wrzucając do ust ostatni rodzaj sera. - O, ten jest nawet zjadliwy. Jak się zatka nos, to prawie wcale nie śmierdzi.

Jason śmieje się wesoło z moich machinacji z serem, po czym odsuwa naczynia porozstawiane między nami i siada obok mnie, luzując krawat i  odpinając dwa górne guziki koszuli.

Bardzo podoba mi się, że mimo wszystkich niedogodności podroży stara się zachować swój stary styl ubierania. Marynarka wisi na oparciu krzesła, a spodnie potraciły zaprasowane kanty, ten nieco niechlujny wygląd nadal mu jednak pasuje.

- Podobało ci się dzisiaj?

- Prócz tego, że zamarzłam na tym żelaznym okropieństwie? - Nie mogę sobie darować lekkiego przytyku. - Owszem, było bardzo miło.

- Właśnie obraziłaś jeden z siedmiu współczesnych cudów świata.

- Ciekawostka numer siedemnaście, szybko się uczysz. - Wychylam nos zza kokonu i zerkam na niego z ukosa. - A tobie się podobało?

- Owszem, ale nie mogę się doczekać Luwru – oznajmia, ku mojemu zdziwieniu.

- Mówiłeś, że nie cierpisz chodzić po muzeach!

- Nie tyczy się to chodzenia po nich z tobą, sypiącą ciekawostkami, jak z rękawa – mówi, poprawiając mi rozczochrane włosy, a ja wyplątuje się nieco ze swojego azylu. - Zawsze powiesz coś zabawnego i sprawisz, że to chodzenie wcale nie jest takie nudne.

- Czy ty właśnie próbujesz mi się podlizać? - pytam podejrzliwie.

Wywraca oczami, co upewnia mnie, że go przejrzałam.

- Podziemia - przyznaje się do winy.

- Tam będzie z minus miliard stopni! - protestuję gwałtownie.

- Panuje tam stała temperatura cztery stopnie Celsjusza – informuje mnie naukowym tonem.

- W tej temperaturze woda ma największą gęstość - odpowiadam odruchowo, oswobadzając ręce, by wspomóc się gestykulacją.

- Dzięki temu ryby mogą żyć przy dnie w zimie, więc i ty nie zamarzniesz. - Jason łapie mnie na nadgarstki natychmiast pacyfikując i moją gestykulację, i argumenty.

- Dobrze, ale w ramach rekompensaty porywam cię potem do Notre Dame. - Nachylam się, by nadać moim słowom odpowiednią moc.

- Bez wież – zastrzega od razu, nachylając się również.

- Z wieżami – mówię z samej przekory, ale nieco już ciszej, sama nie wiem dlaczego.

- Z jedną - targuje się daje Jason, głosem niewiele głośniejszym od szeptu.

- Okej - szepczę i uświadamiam sobie, dlaczego mówimy tak cicho.

Bo nasze twarzy dzieli nie więcej, niż parę centymetrów.

Mrugam i odnajduję spojrzenie Jasona, który chyba też jest zaskoczony nieco tym faktem. Jakby z wahaniem dotyka opuszkami palców mojego policzka. Jego dłoń jest przyjemnie chłodna, a mnie przez myśl przebiega, że powinien wziąć wieczorne leki na poprawę krążenia. Myśl ta szybko jednak znika, kiedy pyta bezgłośnie "Mogę?", a ja oszołomiona kiwam jedynie głową.

Całuje mnie ostrożnie. Najpierw raz, potem drugi i następny.

I jeszcze tysiąc razy tej nocy.

***

Kiedy się budzę, nie odnajduję Jasona po jego stronie łóżka. Chwilę nasłuchuję, czy nie jest przypadkiem w łazience, ale nie słyszę szumu wody. Nachodzi mnie przerażająca myśl, że być może zasłabł i wpadam do łazienki, potykając się o porzucone wczoraj na podłodze przez nas ubrania, ale jest pusta.

Staję zdezorientowana na środku pokoju, kiedy nagle otwierają się drzwi i do środka wchodzi Jason, ubrany w swój szary płaszcz.

- W porządku? - pyta, dostrzegając mój rozbiegany wzrok.

- Wystraszyłam się, że coś ci się stało – odpowiadam, mocniej owijając się prześcieradłem, które udało mi się chwycić w moim szaleńczym biegu ku drzwiom łazienki.

- Musiałem się przejść - odpowiada, ale sucho, bez uśmiechu.

- Coś się stało? - pytam łagodnie, dotykając jego ramienia.

- To się stało! - wybucha gniewem, gestem wskazując łóżko, półnagą mnie oraz siebie. - Zostało mi może trzy miesiące życia, a ja niefrasobliwie zakochuje się w osobie, która litościwie nie pozwala mi umierać w samotności!

Opadam na materac, ogłuszona jego słowami. Jason przechadza się gniewie z jednego końca pokoju na drugi, z rękami zaplecionymi za plecami. Widzę, jak zaciska mocno pieści, jako oddycha ciężko, próbując opanować emocje.

- Jason - mówię cicho, dostrzegając jego blade palce i pot perlący się na czole.

- Nie, nie powtarzaj mi po raz kolejny, że mam żyć, a nie umierać - mówi poirytowany. - Ja umieram, Ala. UMIERAM. Nie wiem, czy wczorajszy wieczór coś dla ciebie znaczył, pewnie nie,  i to może nawet  lepiej dla ciebie.

- Jason... - powtarzam jeszcze ciszej.

- Nie chcę, żebyś się nade mną litowała, nie chcę, żebyś próbowała naprawić swoje błędy, spełniając moje marzenia, czy co tam sobie wymyśliłaś! Nie chcę, byś się do mnie przywiązywała, nie chcę, by.... - Przystaje, opierając się o oparcie krzesła i ciężko dysząc.

Podchodzę do niego i opieram mu dłoń między łopatkami, a drugą dotykam jego czoła.

- Jesteś rozpalony. Wziąłeś rano leki? - pytam łagodnie, a on kręci głową, z trudem łapiąc oddech.

Biorę go pod ramię i prowadzę do łóżka. Sadzam na nim i zdejmuję z niego ostrożnie płaszcz i marynarkę. Uśmiecha się nieznacznie, kiedy próbuję opanować zsuwające się ze mnie prześcieradło, po czym wracam do rozpinania jego koszuli. Potem jeszcze buty i spodnie, po czym poprawiam mu pod głową poduszkę i idę po porcję leków i wodę. Kiedy wracam, wciąż oddycha niespokojnie, ale na jego twarzy nie ma już gniewu.

- Nie lituję się nad tobą, Jason – mówię, podając mu tabletki. - Jedynie się troszczę, a to duża różnica.

- Dlaczego to robisz? - chrypi, popijając garść leków dużym haustem wody.

- Bo to wszytko - powtarzam jego gest sprzed kilku minut - wcale nie znaczyło dla mnie nic.

***

Jason spędza w łóżku kolejne dwa dni, walcząc z osłabieniem organizmu. Spędzam ten cały czas przy nim, wychodząc jedynie po posiłki do restauracji na dole i by wysłać do rodziców pocztówkę z artystycznym zdjęciem wieży Eiffla.

Paryż o tej porze roku jest okropny, ale właśnie spędzam tu jedne z lepszych chwil ostatnich lat. Tęsknię za wami, Ala

Podobną wysyłam do Kasi, jednak długo waham się, co powinnam jej napisać. Z każdego miejsca, które odwiedzam ślę jej pocztówkę. Wiele z nich zawiera jedynie jedno słowo: przepraszam.

Dziś wiem, że "przepraszam" to za mało. Nie próbuj mnie nienawidzić i nie próbuj przebaczać. Po prostu żyj, Kaś. Ala

Na znaczkach też widnieje ta cholerna wieża, do której widoku się jednak już przyzwyczaiłam. 

Kiedy wracam do hotelu, recepcjonistka informuje mnie, że po południu, pracownicy hotelu wstawią do naszego pokoju dodatkowe łóżko, o które prosiłam w dniu przyjazdu.

- To nie będzie konieczne, pojutrze wyjeżdżamy - opowiadam, nie dodając, że wspólne łóżko parę nocy temu przestało być dla nas problemem.

W pokoju odkrywam Jasona przeglądającego gazetę i wyglądającego na o wiele zdrowszego. Odruchowo dotykam jego czoła i sprawdzam puls, ale wszystko jest w normie.

- Nie strasz mnie tak więcej - mówię, podając mu kolejną porcję leków i pytam, czy da radę wyjść dziś z łóżka.

- Jutro, muszę porządnie nabrać sił, bo mamy jeszcze jedno miejsce do zwiedzenia – odpowiada nieco tajemniczo. - Ale dziś jeszcze nie i mam nadzieję, że do mnie dołączysz. - Uśmiecha się do mnie, a ja wsuwam się pod kołdrę i przykładam głowę do jego piersi, wsłuchując się w miarowe bicie jego serca.

- Obiecaj mi coś, Jason - mówię cicho. - Obiecaj mi, że będziesz żył. Tak długo, jak dasz radę. Dla mnie – kończę szeptem.

- Obiecuję - odpowiada równie cicho i całuje mnie w czubek głowy, a w materiał jego koszuli wsiąka moja pojedyncza łza.

***

- Na pewno Luwr? A twoje katakumby? - upewniam się, poprawiając po raz kolejny jego szalik. Z dnia na dzień jest coraz bardziej podatny na infekcje, które będą coraz trudniejsze do opanowania. Musimy zachować coraz więcej środków ostrożności.

- Masz rację, cztery stopnie to trochę mało. W muzeum jest chociaż ogrzewanie. - Mruga do mnie zawadiacko. - Do tego oczywiście katedra. Z dwoma wieżami - dodaje z cierpiętniczą miną, a ja śmieję się głośno i całuję go w policzek.

- Gdybyś mnie słuchał parę dni wcześniej, to wiedziałbyś, że w zimie wieże są niedostępne dla zwiedzających – śmieję się, po czym wtulam się w niego i niespiesznie zmierzamy w kierunku muzeum.

- A więc okrutnie ze mnie zakpiłaś, wykorzystując moją niewiedzę! Cóż, to nieco weryfikuje moje plany... - dodaje ciszej, jednak nie udaje mi się z niego wciągnąć, co miał na myśli.

Muzeum jest bardzo obszerne, wybieramy więc trasę obejmującą tylko kilka najbardziej popularnych punktów. Zgodnie z obietnicą, nie szczędzę ciekawostek, choć nie wszystkie są związane bezpośrednio z eksponatami i nie wszystkie pasują do powagi tego miejsca.

Na naszej trasie nie może oczywiście zabraknąć...

- A oto ponoć jedna z najpiękniejszych kobiet w historii ludzkości - przedstawiam mu Mona Lisę, zafascynowana przyglądając się temu sławnemu dziełu Leonardo. Może dlatego nie od razu zauważam, że kiedy Jason potwierdza z zapałem, wcale, ale to wcale nie patrzy na wiekowe płótno.

Wychodzimy wcześniej, by zdążyć jeszcze do katedry, jest już więc całkiem ciemno, kiedy stajemy niezdecydowani na chodniku, obserwując rozgwieżdżone niebo nad Paryżem.

- Mogę cię porwać w jeszcze jedno miejsce? - pyta Jason, a ja kiwam głową. Bez słowa prowadzi mnie w tylko sobie znanym kierunku. Dopiero kiedy zza zakrętu wyłania się wieża Eiffla, wzdycham zmęczona.

- Znowu? - marudzę.

- Cicho – upomina mnie, dając mi pstryczka w nos. - Miałem to zrobić na wieży Notre Dame, ale ponieważ zrobiłaś mnie w konia, to nie udało mi się wymyślić nic oryginalniejszego.

Nie wyjaśnia mi wiele więcej, dopóki nie docieramy pod wieżę. Chwilę kręcimy się dookoła, szukając miejsca, z którego będzie najpiękniejszy widok. Nie mam pojęcia, po co to robimy, ale Jasonowi bardzo na tym zależy.

- Chcę byś miała piękne wspomnienia - mówi, kiedy w końcu znajdujemy miejsce, które łaskawie określam jako „niezłe”.

- Jeśli marznięcie pod tym żelastwem uważasz za piękne wspomnienie... - zaczynam się z nim znowu droczyć.

- Cicho, nie przerywaj mi teraz. - Jason kładzie mi palec na ustach, po czym sięga do kieszeni. - Postaram się streścić.

Kiwam głową, a mężczyzna bierze głęboki oddech.

- Po pierwsze chcę cię przeprosić za to wszystko, co powiedziałem wtedy w hotelu. Nie byłem wtedy sobą. I nie chodzi o gorączkę, ale o strach. Bałem się, że bezpowrotnie niszczę życie osobie, która uratowała moje i wciąż ratuje je każdego dnia. - Uśmiecha się do mnie i wyciąga dłoń z kieszeni, jednak nie otwiera jej jeszcze. - Ale pokazałaś mi, że jesteś silniejsza, niż myślałem, że dobrze wiesz, co robisz i nie żałujesz swojej szalonej, jakby nie było, propozycji.

- Nie żałuję - potwierdzam, gdy milknie na moment. - To była jedna z lepszych decyzji, jakie podjęłam w swoim życiu, wiesz?

Uśmiecha się do mnie krótko, po czym rozwiera dłoń. W blasku księżyca i gwiazd, dwie złote obrączki błyszczą jakby własnym światłem.

- Pamiętasz je? - pyta cicho, a ja kiwam głową, bo nie znajduje w sobie żadnych odpowiednich słów. - Czy zatem zechcesz nosić teraz jedną z nich? - pyta z nadzieją w oczach.

A ja wciąż nie mogąc wydobyć z siebie słowa, po prostu ponownie kiwam głową.

***

Ciężko mi uwierzyć w widok, który prezentuje się w lustrze. Biała sukienka jest skromna, ale bardzo ładna, a ja wciąż mrugam zaskoczona, nie mogąc się nadziwić, jak bardzo mi w niej do twarzy. Obracam się ostrożnie i nagle z żalem myślę, że moja mama powinna to zobaczyć. Robię zdjęcie i piszę długą wiadomość, ale ostatecznie jej nie wysyłam.

Jakby się poczuła, gdyby nagle się dowiedziała, że tysiące kilometrów od niej jej jedyna córka właśnie wychodzi za mąż?

Za mężczyznę, którego zna niespełna dwa  miesiące?

Poprawiam raz jeszcze wsuwki we włosach  i biorę bukiet białych róż. Za drzwiami czeka na mnie już Jason w doskonale skrojonym garniturze. Z lekkim niepokojem stwierdzam, że jest dosyć blady, ale uśmiecha się do mnie uspokajająco. To będzie krótka uroczystość.

- Gotowa? - Podaje mi ramię i powoli ruszamy korytarzem do niewielkiej sali, gdzie czeka na nas urzędnik.

- Jak nigdy - mówię i śmieję się cicho, bo nagle nachodzi mnie zabawna myśl. Dopiero kilka dni wcześniej, wypełniając wszystkie potrzebne dokumenty, dowiedziałam się, jakie nazwisko nosi Jason.

Ot, nieistotny szczegół.

Gdy mu to mówię, wybucha serdecznym śmiechem, który niesie się echem  po korytarzu, zaraz jednak śmiech zmienia się w kaszel, a po kilku spazmach Jason wykrztusza skrzepniętą krew.

- Niedobrze - szepczę, chwytając go mocniej pod ramię.

- To nic - odpowiada zdecydowanie i przeciera usta chusteczką higieniczną. - Chodźmy.

Zerkam na niego z niepokojem, ale zgodnie z jego życzeniem popycham ciężkie dębowe drzwi, zza których wychodzę kilka minut później już nie jako panna Mittner, a jako pani Spencer.

***

- Hawaje czy Australia? - Podrzuca mi foldery biura podróży.

- Za daleko - sprowadzam go na ziemię.

- Mówiłaś, że mam się nie ograniczać z marzeniami - zauważa, a ja wzdycham ciężko i podchodzę do niego bliżej.

- Naprawdę chcesz jechać do Australii? Albo na Hawaje? - pytam, obejmując go w pasie i zerkając na kolorowe obrazki.

- Ty mówiłaś, że chcesz - odpowiada mi. - A twoje marzenia są i moimi.

- Byłam niedawno w Australii. Poza kangurami niewiele tam fajnych rzeczy - studzę jego zapał. - A na Hawajach jest wilgotny klimat, łatwo złapać jakąś infekcję - przypominam mu cierpliwie. Nie chcę torpedować jego planów, ale to naprawdę nie byłoby rozsądne.

- Chciałaś, żebym żył pełnią życia - mówi cicho.

- Owszem, ale nie tak, żeby to życie zaczęło cię zabijać - odpowiadam, zapalając mu ręce na karku i opierając się czołem o jego czoło. - Pożyj ze mną jeszcze trochę, Jason - szepczę i całuję go czule.

Czuję, jak uśmiecha się pod tym pocałunkiem, kierując nasze korki powoli, ale zdecydowanie ku sypialni. Kiedy lądujemy na łóżku, którego nie udało nam się od wczoraj pościelić, Jason wzdycha zrezygnowany.

- No dobrze, nasz miesiąc miodowy możemy spędzić w Central Parku karmić kaczki, skoro tak bardzo nalegasz – oznajmia z cierpiętniczą miną, ale po zawadiackim błysku w jego oczach poznaję, że czeka na wynagrodzenie za pójście na tę ugodę.

Śmieje się i wtulam się w niego mocno, tym samym jednak wsłuchuję się ponownie w bicie jego serca. Bije równo, ale powoli, jakby z wysiłkiem, a w mojej głowie pojawia się straszna myśl, że być może już niedługo będę nasłuchiwać w ten sposób jego ostatniego uderzenia.

***

Miesiąc miodowy musieliśmy skrócić do dwóch tygodni. Nie spędziliśmy ich w Central Parku, a na campingu w środku uroczego lasu. Nie mieliśmy stamtąd zbyt daleko do kliniki onkologicznej, kiedy więc pewnego ranka Jasona obudził silny ból brzucha i krwawe wymioty, szybko trafił w fachowe ręce lekarzy.

Badania dłużą się niemiłosiernie, w końcu jednak lekarz wchodzi do mnie. Ma nieodgadnioną minę, a mnie ponownie włącza się zmysł psychologa - wiem, że nie ma dobrych wieści.

- Pani Spencer, skończyliśmy badać pani męża i niestety nowotwór jest już w bardzo zaawansowanym stadium. Trzustka jest ledwie wydolna, dookoła zbiera się ropa, do tego krwawienie z żołądka. Odessaliśmy ropę i krew, ale to się będzie powtarzać, nie jesteśmy już w stanie tego zatrzymać.

Kiwam głową, przyswajając te informacje. 

- Czy pomijając te ataki, będzie czuł się w miarę dobrze? - pytam.

- Przyzwoicie. Jeśli podwoję dawki leków, nie będzie w ogóle czuć bólu, ale to może go trochę otępić – proponuje lekarz.

Kręcę głową.

- Proszę zostawić normalną dawkę.

- Pani mąż powiedział dokładnie to samo. - Uśmiecha się do mnie lekarz i mówi, że mogę wejść na moment do Jasona.

Jest bardzo blady, podpięty do licznych urządzeń pomiarowych, pielęgniarka poprawia jeszcze kroplówkę i zostawia nas samych, prosząc, by zawołać ją gdybyśmy czegoś potrzebowali. Przysiadam na brzegu łóżka, uważając na liczne przewody i całuję go w czoło.

- Chcieli mi zwiększyć dawkę leków, ale się nie zgodziłem – szepcze gorączkowo, a ja kiwam głową, że wiem. - Chcę być przytomny do samego końca.

- To jeszcze nie jest koniec - mówię łagodnie i kładę mu rękę na piersi. Serce bije z wysiłkiem, ale wciąż miarowo.

I wciąż bije.

- Ala - mówi Jason słabo. - Ja zrozumiem, jeżeli... jeżeli teraz odejdziesz. 

Patrzę na niego zaskoczona, bo nie od razu dociera do mnie, o czym mówi.

- Jason...

- Nie, posłuchaj mnie. - Bierze mnie za rękę i delikatnie zaczyna zataczać koła kciukiem po jej powierzchni. - Wiem, że umawialiśmy się, że będziesz moją tarczą przeciwko samotności, ale nie mogę skazywać cię na patrzenie, jak umieram, nie taka była umowa.

- Umawialiśmy się na życie, nie na umieranie – dodaję cicho.

- Teraz zostało mi już tylko to drugie, Ala.

Zagryzam wargę.

- Przysięgałam ci niedawno, że "póki śmierć nas nie rozłączy" - przypominam mu. - A ja dotrzymuję obietnic, Jason.

- Ala, ta przysięga dotyczy osób, które się kochają, które łączy prawdziwa miłość. Co nas może łączyć po niecałych trzech miesiącach?

- Nie wiem - szepczę. - Ale gdybyśmy tylko mieli czas...

- Ale nie mieliśmy, kochanie – przerywa mi łagodnie.

- Gdybyśmy go mieli, nie byłoby nas - uświadamiam mu. - Niczego nie żałuję, Jason. Bo wiem, że gdyby dano nam więcej czasu, to na pewno bym cię pokochała. Bo już cię w jakiś pokrętny, niemożliwy do ogarnięcia umysłem sposób kocham.

- A oni?- pyta nagle.

Rzadko rozmawialiśmy o mojej przeszłości, zaskakuje mnie więc, że wraca do niej akurat w tym momencie. Zamieram na chwilę, przywołując wspomnienie twarzy najpierw Klemensa, a potem Petera. Potem nakłada mi się na to obraz bladej twarzy Jasona i uśmiecham się krótko.

- Obu kochałam, ale każdego inaczej – odpowiadam. Pierwszy raz mogę powiedzieć z pełną pewnością, czym było to uczucie, których obu darzyłam. - Jeszcze inaczej, niż kocham ciebie, Jason. Na świecie jest nieskończona liczba miłości, inna dla każdego człowieka. Nie kocha się bardziej lub mniej. Kocha się po prostu inaczej – mówię, sama sobie dziwiąc się, jakie to może być proste.

- Obiecaj mi coś, Ala.

Kiwam głową na potwierdzenie, że słucham go uważnie.

- Obiecaj mi, że wrócisz. Że wrócisz i naprawisz to, co będzie się dało naprawisz. Że powtórzysz te mądre słowa i jednemu, i drugiemu. Że powtórzysz je swoim rodzicom. Swoim przyjaciołom. Zasługujesz na szansę, by mogli ci wybaczyć. Dlatego obiecaj mi, że wrócisz do nich, póki jeszcze masz na to czas. Wykorzystaj to, że masz go więcej ode mnie. Obiecasz mi to?

- Obiecuję – szepczę, po czym nachylam się i ostrożnie go całuję. Chwilę później wraca pielęgniarka i prosi mnie o opuszczenie sali, by Jason mógł spokojnie wracać do sił.

***

Po tygodniu Jason wychodzi ze szpitala. Wciąż jest osłabiony, ledwie trzyma się na nogach, ale upiera się, że mam go zawieźć na most. Spełniam jego życzenie i brodząc po kostki w śniegu powoli docieramy do przęsła, przy którym spotkaliśmy się po raz pierwszy.

- Dziś nie miałbym siły się tu nawet wdrapać - mówi, wskazując barierkę.

- Dziś nie miałbyś motywacji ani powodu, by skoczyć – dodaję, mocniej obejmując jego ramię. - Wtedy zresztą też nie miałeś – stwierdzam cicho.

- Myślisz? - Zerka na mnie.

- Tak.

- Dlaczego więc podeszłaś wtedy, by mnie ratować? - pyta.

Myślę dłuższą chwilę nad odpowiedzią, nim uświadamiam sobie, dlaczego wtedy go zagadnęłam. Nie zadzwoniłam po policję, czy inne służby, czemu osobiście dopilnowałam, by nie miał powodu wrócić tam następnego dnia w tym samym celu. Odpowiedź nagle pojawiła się w mojej głowie, jakby zawsze tam była.

- Nie podeszłam, by cię ratować, Jason – mówię cicho, spoglądają mu prosto w oczy. - Podeszłam, żebyś to ty uratował mnie.

***

Przez dwa tygodnie kursujemy między mieszkaniem a szpitalem, gdzie regularnie odsysana jest ropa i krew. Wypływ jest jednak coraz bardziej intensywny, tak że odsysania wkrótce przestają dawać jakikolwiek efekt.

- Możemy teraz tylko podawać coraz większe dawki morfiny - informuje mnie lekarz, spoglądając na mnie współczująco. Nie musi mówić nic więcej.

Sama dobrze wiem, że zostały nam jedynie dni.

***

- Jesteś pewien?

- Tak, nie lubię zapachu szpitali.

Kiwam głową i podaję mu do podpisu formularz o wypis na prośbę pacjenta. Łapię się na tym, że obserwuję uważnie jego twarz i dłonie, jakby pragnąc utrwalić w głowie obraz jego uśmiechu, gestów i innych szczegółów, których nie miałam czasu poznać tak dobrze, jak bym chciała.

Lekarz informuje mnie, że pielęgniarka będzie przychodzić codziennie, instruuje mnie po raz kolejny o dawkowaniu morfiny i życzy powodzenia.

Nie zauważyłam wcześniej, że „powodzenia” rymuje się z „do widzenia”.

A to przecież bardzo ładny eufemizm do „żegnaj”.

***

- Na pewno nie chcesz odjeść? Sam mogę dawkować morfinę. Mam telefon do pielęgniarki i...

- Na pewno.

- Na sto procent?

- Wiesz, że nie musisz o to pytać.

- Ala...

- Koniec dyskusji, Jason.

- Ala, dlaczego chcesz zostać?

Milczę przez bardzo, bardzo długą chwilę.

- Bo skończyłam już z odchodzeniem od ludzi, których kocham, Jason.

***

Moje małżeństwo trwało dokładnie czterdzieści dwa dni, sześć godzin i trzydzieści dwie minuty.

I było to najlepsze czterdzieści dwa dni, sześć godzin i trzydzieści dwie minuty w moim życiu. Może nie licząc tych wcześniejszych dwóch miesięcy znajomości z Jasonem.

Nagrobek jest jasnoszary i bardzo prosty, tak jak wszystkie na tym cmentarzu. Na pogrzebie byłam tylko ja, ksiądz i kilka przypadkowych osób, które poprosiłam o poświecenie kilku minut swojego czasu na pożegnanie Jasona. To byli ludzie z ulicy, którzy pewnie nigdy nie widzieli go nawet na oczy, a mimo to poważnie potraktowali moją prośbę. I tak życzenie Jasona, by nie odchodzić w samotności zostało spełnione.

Ksiądz odszedł pół godziny temu, ostatni z przypadkowych żałobników przed kwadransem, a ja nadal wpatruję się w milczeniu w nagrobek, a w moim umyśle nie błąka się choćby jedna myśl. Ściskam w dłoniach kurczowo bukiet zasuszonych białych róż - tych samych, które trochę ponad miesiąc temu towarzyszyły nam w urzędzie stanu cywilnego.

Ocieram z twarzy łzy i kucam, by płożyć je przy nagrobku. Wieje zimny wiatr, więc opatulam się mocniej płaszczem, obejmując ramionami brzuch. Mimo przenikliwego zimna, nie chce jeszcze odchodzić. Mam mu coś jeszcze do powiedzenia.

- Nigdy nie lubiłam tych nocnych zmian, wiesz? - mówię w końcu cicho, nie wiedząc jak zacząć. - Ale to dzięki nim cię poznałam. W tamten poniedziałek gdy spotkaliśmy się po raz pierwszy, nie miałam pojęcia, jak bardzo wpłyniesz na moje życie. Nie miałam pojęcia, jak wiele może mi uświadomić zwykle życie z tobą. Jak wiele może mi dać. - Uśmiecham się lekko do siebie.

Wyciągam dłonie z kieszeni  i mimowolnie zaczynam się bawić obrączką. Wygląda na moim placu tak naturalnie, jakby była tam od zawsze. Wiem, że nigdy jej nie ściągnę.

- Mówiłam ci, że nie cierpię Paryża? Jest dla mnie totalnie przereklamowany, tak samo, jak francuskie wino. Ale poleciałam tam z tobą, mimo iż bałam się wracać do Europy, wbrew temu, co mówiłam. Odważyłam się na to dla ciebie. Dla ciebie też przemogłam swoją niechęć do tego miasta. I do wieży Eiffla. - Uśmiecham się pod nosem przez łzy, które zbierają się w moich oczach. - Wiesz, że to ostatnie miejsce, które wybrałabym na oświadczyny? Naprawdę, większej sztampy trudno szukać po całym świecie! A mimo to, to były najlepsze zaręczyny, jakie mogłam sobie wyobrazić, nawet jeśli zanadto się z nimi pospieszyliśmy. Gdybyśmy mieli tylko więcej czasu, lata, nie miesiące...

Wzdycham. Ściemnia się już i robi się coraz zimniej. Ale zostało jeszcze kilka spraw, które muszę mu wyjaśnić.

- Pokochałam cię w trybie przyspieszonym, Jason. Ale to nie była miłość na pół gwizdka, brzmi to jak szaleństwo, ale tyle mi wystarczyło.  Te parę miesięcy wystarczyło mi, żeby cię pokochać. Pokochać cię szybciej, niż w normalnych warunkach, bo dano nam tak mało czasu...

Zaczyna padać śnieg – znak, że najwyższy czas wracać do domu. Chowam dłonie do kieszeni i biorę głęboki oddech.

- Dziękuję ci, Jason. Uświadomiłeś mi wiele rzeczy, pokazałeś mi, co jest naprawdę ważne. Przy tobie nauczyłam się przeżywać życie, a nie jedynie żyć. Obiecałam ci, że naprawię swoje błędy. I dotrzymam tej obietnicy.

Ocieram z twarzy ostatnie łzy i drżącą ręką dotykam nagrobka. Drugą kładę na brzuchu i uśmiecham się smutno.

- Żałuję jedynie, że nie miałeś wystarczająco dużo czasu, by ją poznać - mówię. - Pomyślałam, że dam jej na imię Diana, wiesz, dokładnie tak, jak księżna – śmieję się pod nosem, wyobrażając sobie, jak krzywi się na tę myśl. - Tak myślę, że to będzie dziewczynka. Będzie mieć twoje oczy i uśmiech, ale włosy i charakter będzie mieć po mnie. Dokładnie tak będzie, Jason. - Uśmiecham się do swoich myśli, pozwalając na chwilę zbłądzić mojej wyobraźni, która podsuwa mi obraz życia, którym moglibyśmy żyć w trójkę, gdybyśmy dostali od losu więcej wspólnego czasu.

Tylko trochę więcej czasu. Gdybyśmy tylko mieli go trochę więcej. 

Teraz jednak naszedł czas, by się pożegnać. Robi się coraz zimniej, a ja muszę teraz dbać o siebie podwójnie. Została mi tylko jeszcze jedna rzecz do przekazania. Liczyłam, że w jakiś sposób Jason mnie słyszy, bo nie wszystko zdążyłam mu przecież powiedzieć.

- Nauczyłeś mnie, że miłość to umiejętne rozpoznawanie, kiedy należy zostać, a kiedy należy odejść. Odeszłam, ale teraz mam zamiar wrócić. Mam nadzieję, że miałeś rację i będę mieć do czego.

Chowam dłoń do kieszeni i odchodzę, nie oglądając się już za siebie. Mam do załatwienia wiele spraw, z którymi nie powinnam zwlekać.

Nigdy nie wiadomo, jak wiele wspólnego czasu nam pozostało.