To nie jest miłość [2/3]

Oslo, 14.03.2015

Trwa seria próbna do konkursu mieszanego*. Czekam na górze na swój skok, obserwując jednocześnie na ekranie, jak na belce siada właśnie Daniela. Moja koleżanka z drużyny ląduje daleko, tak że po jej skoku utrzymujemy prowadzenie. Mam nadzieję, że w konkursie pójdzie nam równie dobrze.

Kilka minut później ja sam siadam na belce, jako ostatni z zawodników. Uśmiecham się, widząc jak na dole kibice powoli wypełniają trybuny swoim gwarem i wielobarwnymi flagami. To właśnie jest to, co kocham w tym sporcie.

Odpycham się energicznie na znak trenera i parę sekund później szybuję w powietrzu wysoko nad śnieżnobiałym zeskokiem. Widzę linię wyznaczającą rozmiar skoczni i tuż przed nią składam się do lądowania. Dotykam śniegu, chwiejąc się przy tym lekko i podjeżdżam do bandy. Nawet nie patrzę na odległość – to nie jest ważne. Ważne jest to, że ten skok był dobry, a nawet bardzo dobry. Oby udało się mi go powtórzyć w konkursie.

- Nieźle, stary! - Kraft klepie mnie po plecach, kiedy schodzę z areny skoczni. Nie załapał się do dzisiejszego składu, a naszą mieszaną drużynę tworzę wraz z Gregorem, Danielą i Evą.

- Brawo, kochanie – słyszę nagle, kiedy Lara podchodzi do mnie od tyłu i całuje w policzek.

- Przyjechałaś – uśmiecham się na jej widok i porywam ją w objęcia.

- Obiecałam, że będę ci kibicować – wspina się na palce i delikatnie całuje. - Cały czas trzymałam kciuki.

Obejmuję ją mocniej i oddaję pocałunek, a obok nas Kraft wywraca oczami.

- Jak już skończycie wymieniać płyny ustrojowe, to porywam twoją dziewczynę na kawę, Hayboeck – mówi.

- Bo? - pytam podejrzliwie.

- Po pierwsze, żeby cię nie rozpraszała – Stefan mruga do mnie porozumiewawczo. - Po drugie, i tak musisz zaraz się ogarniać do konkursu. I, po trzecie...

- ...mamy do załatwienia z Kraftem jedną sprawę – Lara uśmiecha się tajemniczo. - Zobaczysz po konkursie, słonko.

- Czyli mnie zostawiacie? - pytam, a moja dziewczyna ze śmiechem całuje mnie w policzek i idzie za Kraftem, machając mi przez ramię.

Wzdycham ciężko, ale wiem, że w jego towarzystwie nic jej nie grozi. Mój kumpel dobrze się nią zaopiekuje, a ta ich tajemnicza sprawa to pewnie spóźniony prezent urodzinowy, który obiecali mi dostarczyć z dwutygodniowym poślizgiem.

Idę się przebrać i dać serwisantowi narty do nasmarowania, a następnie staję z Danielą koło bandy, by obserwować pierwszą grupę skoczkiń, które będą oddawać za chwilę swoje konkursowe skoki. Po drodze przybijamy piątkę z Gregorem, który już rusza na górę, po czym skupiamy wzrok na skoczni, by kibicować Evie, która skacze jako pierwsza w naszej drużynie.

Konkurs zaczyna się punktualnie i spiker zapowiada pierwszą zawodniczkę z Finlandii. Z średnim zainteresowaniem słucham głosu komentatora, zwłaszcza, że mimo iż mówi po angielsku, jego wyraźny norweski akcent uniemożliwia mi zrozumienie w pełni jego wypowiedzi. Dociera jednak do mnie komunikat:

- And now, bib number two, contestant from Russia, Oleksandra Nikolajewicz....

Odrywam wzrok od tłumu, w którym próbowałem wypatrzeć Larę z Kraftem i zaskoczony wbijam wzrok w próg skoczni, z której właśnie wybija się wspomniana zawodniczka.

Nikolajewicz...?

Obserwuję jej spokojny, choć nieco krótki lot, zastanawiając się, dlaczego to nazwisko wydaje mi się znajome. Zdaje się, że był taki rosyjski pisarz, ale...

Dziewczyna dojeżdża do bandy, składa narty i ściąga kask, a ja w tym momencie sobie przypominam.

Ją, jej niebieskie oczy i piegi na nosie. Oraz tamtą noc w Soczi.

W każdym, najmniejszym szczególe.

Kiedy podchodzi bliżej, przerzucając przez ramię gruby warkocz, nie mam już żadnych wątpliwości.

- Sasza...? - wołam ją, totalnie zaskoczony jej obecnością.

Dziewczyna zatrzymuje się, szukając zapewne źródła głosu i jej wzrok pada na mnie. Podchodzę bliżej, ponownie wymawiając jej imię.

- My się znamy...? - marszczy brwi, jakby zaskoczona moim widokiem.

- Tak, przecież... - milknę w pół słowa.

...przecież spaliśmy ze sobą rok temu.

Czy tylko w mojej głowie brzmi to tak głupio...?

Na jej twarzy pojawia się cień ironicznego uśmiechu, co uświadamia mi, że chyba jednak mnie rozpoznała.

Że jednak mnie pamięta.

Czemu więc udaje, że jest inaczej...?

- Chyba musiałeś mnie z kimś pomylić, przykro mi – kręci głową i zakłada narty na ramię.

- Nie, poczekaj...! - łapię ją za łokieć i napotykam wrogie spojrzenie Maksimoczkina.

- Jakiś problem? - pyta po angielsku, podchodząc z groźnie zmrużonymi oczyma i obejmuje Saszę ramieniem.

- Wszystko w porządku, Misza – uspokaja go dziewczyna, wysuwając się spod jego ręki. - To zwykła pomyłka. Chodź, przecież musisz zaraz iść na górę...

 Odchodzą w stronę boksów, rozmawiając cicho po rosyjsku. Odprowadzam ją spojrzeniem, obserwując jak kołysze biodrami w rytm kroków. Odrywam od niej wzrok dopiero, kiedy Daniela szturcha mnie, wskazując siadającą na belkę Evę. W tym samym momencie dołącza do nas Lara, która ponownie całuje mnie w policzek i wspólnie oglądamy konkurs do czasu, gdy musimy wybierać się już z Danielą na górę.

A ja cały czas mam przed oczami inną skocznię, inne miasto i inną dziewczynę.

Dziewczynę, z którą łączy mnie tylko jedna wspólnie spędzona noc.

***

Po konkursie, który nie poszedł do końca po naszej myśli, szybko przebieram się i ruszam pod boks Rosjan. Sam dobrze nie wiem, po co tam idę. Muszę jednak z nią porozmawiać, muszę się dowiedzieć co tutaj robi.

Skacze, kretynie. Tak jak i ty.

Znajduję ją na tyłach boksów, kiedy rozciąga się na barierkach. Widzę jak pod przylegającymi spodniami napina mięśnie ud, a mojej głowie nagle pojawia się wspomnienie tych nóg zaciskających się wokół moich bioder.

- Wiem, że gapisz się na mój tyłek, Hayboeck.

Sasza obraca się i bierze się pod boki, odgarniając z twarzy kosmyki włosów, które wysunęły się z warkocza. Patrzy na mnie, jak zwykle prowokująco, a mnie nachodzi myśl, że puchowej kurtce i czapce wygląda równie seksownie co i tamtego wieczoru w Soczi.

- Dlaczego udawałaś, że mnie nie znasz? - pytam, nie pozwalając moim myślom za bardzo się zagalopować.

- Bo cię nie znam, Hayboeck. Tak jak i ty nie znasz mnie – odpowiada, podchodząc bliżej. - Nic nas nie łączy, Michi.

- Nic, prócz tej jednej nocy – poprawiam ją.

- Nic, prócz tej jednej nocy – powtarza jak echo, przesuwając palcem wskazującym wzdłuż linii mojej szczęki i staje na palcach, tak że nasze twarze znajdują się teraz na jednej wysokości.

I usta.

- Jestem tu z dziewczyną – potrząsam głową i odsuwam się na bezpieczną odległość.

Bezpieczną, czyli taką by nie czuć jej perfum. Tych samych, co wtedy, w Soczi.

- Szkoda – wydyma usta, opierając prawą rękę na biodrze.

- Gdybym wiedział, że tu będziesz, to... - urywam w pół słowa, bo właśnie sobie uświadamiam, co chciałem powiedzieć.

Sasza uśmiecha się ironicznie, jakby doskonale wiedziała, o czym pomyślałem. Bo pewnie wie. Wie, jak ciężko mi oderwać od niej myśli, jak ciężko mi zapomnieć o tamtej nocy.

Mimo iż powinienem. Choćby ze względu na Larę.

- Sasza, my skorko budem** – z boksu wychyla się Michaił i obrzuca nas uważnym spojrzeniem.

- Da, ja uzhe idu** – rzuca przez ramię, a kiedy Rosjanin zamyka drzwi, odwraca się z powrotem w moim kierunku.

- Czemu mi nie powiedziałaś, że skaczesz? - pytam z wyrzutem, bo to to pytanie dręczyło mnie najbardziej.

Sasza podchodzi do mnie znów bliżej i opiera dłonie na moich ramionach, przypierając mnie lekko do barierek.

- A coś by to zmieniło? - pyta niskim głosem, mrużąc lekko oczy.

- Tak! Gdybym wiedział, że mogę cię spotkać na skoczni to zachowałbym się o wiele rozsądniej – odpowiadam nieco wzburzony, czując jak metal wbija mi się w plecy.

- Doprawdy...? - unosi lekko brew. - Tak rozsądnie jak teraz, hm? - kpi, a ja szybko cofam ręce, które nie wiadomo jak znalazły się nagle na jej talii.

- Przestań – odsuwam się od niej, co kwituje jeszcze bardziej ironicznym uśmiechem. - Dlaczego to robisz?

- Bo to nic nie znaczy – wzrusza ramionami. - Dla mnie to też była chwila, jedna noc. Nic więcej. Skąd miałam wiedzieć, że po wyleczeniu kontuzji załapię się do kadry? Skąd miałam wiedzieć, że wpadnę na ciebie, a ty znowu zaczniesz rozbierać mnie wzrokiem...? No, Hayboeck, powiedz mi, skąd miałam wiedzieć...? - pyta zadziornie, a ja ze zdumieniem odkrywam, że znów tkwi w moich objęciach.

Jak, Hayboeck? Jak?!

Wspina się na place i wsuwa dłoń w moje włosy, z twarzą zaledwie kilka centymetrów od mojej. Przysuwam usta do jej szyi, kiedy nagle mówi:

- Twoja dziewczyna się na nas gapi.

Odskakuję od niej jak oparzony i rozglądam się nerwowo w poszukiwaniu Lary, jednak nie mogę jej nigdzie dostrzec. Dopiero cichy śmiech Saszy uświadamia mi, że brzydko ze mnie zadrwiła.

- To nie jest zabawne – mówię twardo, zaplatając ręce na piersi.

- Jest – przekrzywia głowę, przyglądając mi się z uwagą. - Musisz ją bardzo kochać, skoroś taki wierny – dodaje, a ja nie jestem pewien czy dalej drwi, czy mówi serio.

Raczej to pierwsze, głąbie.

- Sasza! - koło nas ponownie pojawia się Maksimoczkin i lustruje mnie uważnym spojrzeniem. - Davaj, my zhdem tebja**.

- Muszę iść – robi krok w tył. - Do zobaczenia, Hayboeck! - mruży filuternie oczy i dołącza do swojego kolegi.

- Oby nie! - wołam za nią.

- Przyznaj, że byś chciał! – odkrzykuje przez ramię, puszczając mi oko.

A ja niestety nie mogę zaprzeczyć, że rzeczywiście bym chciał.

***

Stukam palcami w blat recepcji, ale kobieta siedząca za biurkiem nie jest mi w stanie powiedzieć, na którym piętrze zakwaterowana jest reprezentacja Rosji. Ściskam mocniej trzymane w dłoniach rękawiczki, nakazując sobie spokój.

Wracam do holu, zastanawiając się, czy iść na jadalnię i nie poszukać jej tam, ale wiem, że siedzi tam Kraft, który od razu by to zauważył i zaczął dopytywać o jej tożsamość.

A poza tym mogłaby znowu udawać, że mnie nie zna.

A Stefan wszystko wypaplał by Larze. W końcu to jego kumpela ze szkoły.

Mój problem rozwiązuje się, gdy dostrzegam Maksimoczkina wychodzącego z jadalni. Podchodzę do niego, mimo iż odnoszę wrażenie, że chyba mnie nie lubi.

- Cześć, mam sprawę – zwracam się do niego po angielsku.

- Tak...? - pyta przeciągle.

- Wiesz gdzie znajdę Saszę? - pytam, mocniej ściskając rękawiczki.

- A czego od niej chcesz? - odpowiada pytaniem na pytanie, niezbyt przyjaznym tonem.

- Chcę jej oddać rękawiczki – mówię, rozwierając dłoń. - Zostawiła je pod skocznią po południu.

- Daj, to jej zaniosę – wyciąga po nie rękę, jednak cofam je poza jego zasięg.

- Wolałbym to zrobić osobiście, muszę jej jeszcze coś przekazać – tłumaczę, ciężko się zastanawiając, czemu, do cholery, po prostu nie dałem mu tych rękawiczek.

Bo szukasz guza, matole...?

Michaił mierzy mnie chwilę wzrokiem, nim odpowiada:

- Pokój sześćset siedem.

- Dzięki – kiwam głową i kieruję się do windy.

Jedzie powoli, dając mi czas na zastanowienie, dlaczego w sumie do niej idę. Dlaczego podniosłem z ziemi jej rękawiczki, tuż przed tym, jak Stefan i Lara dopadli mnie, śpiewając „Zum Geburstag viel Gluck” i wręczając ogromny bezowy tort, który zjedliśmy wspólnie z resztą kadry, nie dbając o wagę przed jutrzejszym konkursem indywidualnym.

Przyszliby chwilę wcześniej, a zobaczyliby mnie z Saszą.

Winda zatrzymuje się na szóstym piętrze i ruszam korytarzem w poszukiwaniu odpowiedniego pokoju. Znajduję go dosyć szybko i staję niezdecydowany przed drzwiami. Zastanawiam się, czy nie zawrócić i nie zostawić rękawiczek na recepcji, ale w końcu mimo obaw pukam energicznie.

Otwiera niemal natychmiast, jakby tylko na to czekała. Mimowolnie obrzucam ją uważnym spojrzeniem, nim przenoszę wzrok na jej twarz, gdzie gości jej nieśmiertelny, lekko kpiący uśmieszek.

- Hayboeck – mruży oczy. - A ponoć jesteś tu z dziewczyną – unosi brew i nonszalancko opiera się biodrem o framugę.

- Przyniosłem ci rękawiczki – mówię, ignorując jej słowa. Ze wszystkich sił staram się nie skupiać na niej wzroku. Mimo to widzę, jak wewnętrznie śmieje się z moich nieudolnych prób. - Zostawiłaś je koło barierek.

- Wiem – odpowiada beztrosko. - Ale mogłeś je przecież oddać Miszy. Albo zostawić na recpcji.

Czyżby zrobiła to specjalnie...?

- Pomyślałem, że oddam ci je osobiście – odpowiadam krótko, unosząc wzrok.

Błąd. Czy ta bluzka musi mieć tak głębokie wcięcie...?

- Pewnie po to, by ze mną osobiście porozmawiać, co? - kpi, mocno akcentując słowo „osobiście” i zagryza wargę, wysuwając jedną nogę do przodu. Mimowolnie opuszczam wzrok.

...i czy to normalne nosić w zimie AŻ TAK skąpe spodenki?

- Jestem tu z dziewczyną – cedzę przez zęby. Muszę powiedzieć to głośno, aby móc oderwać od niej wzrok. Oraz by skupić myśli na czymś innym, niż uczuciu gorąca pełznącym powoli od moich stóp ku głowie.

- Ach, no tak – wywraca oczami. - To jak, Hayboeck? Wchodzisz, czy wracasz do siebie? - pyta, świdrując mnie wzrokiem.

W jej oczach o barwie lodu jest naprawdę coś hipnotycznego. Łapię się na tym, że zaczynam liczyć piegi na jej nosie, że myślę o tym, by zanurzyć rękę w jej włosach, by...

Kuźwa, Hayboeck!

Im bardziej próbuję oderwać swoje myśli od Saszy, tym gorzej mi to wychodzi. Ona sama stoi przede mną z ironicznym uśmiechem, którym prowokuje mnie coraz bardziej i bardziej.

Powinienem powiedzieć „nie” i wrócić do swojego pokoju cztery piętra niżej.

Powinienem. Ale nie potrafię.

Otwieram już usta, kiedy Sasza nagle traci cierpliwość.

- Nie, to nie – wzrusza ramionami i zatrzaskuje mi drzwi przed nosem.

Wzdycham z nagłą ulgą, czując jak gorąco pełznące w górę mojego ciała powoli wraca z powrotem do stóp. Było tak blisko.

Za blisko.

Ruszam powoli korytarzem, zastanawiając się, co ja, do cholery, wyprawiam.

To była tylko jedna noc. I poranek.

Nic ponadto.

A mimo to idę coraz wolniej i wolniej. Coś ciągnie mnie z powrotem, choć wiem, że nie powinienem. Bo przecież jest Lara. Dziewczyna, którą kocham. Nie mogę jednak wyrzucić z głowy tych kilku godzin spędzonych wtedy z Saszą. Całe moje ciało zaczyna nagle odczuwać tęsknotę za tamtymi chwilami, za nią. I choć bardzo się staram, to nie jestem w stanie się temu przeciwstawić.

Spoglądam na swoje ręce, kurczowo zaciskające się na rękawiczkach Saszy. I to one są chyba ostatecznym impulsem, który sprawia, że w połowie drogi do siebie obracam się na pięcie i wracam pod jej pokój.

Unoszę rękę by zapukać, jednak w tym momencie drzwi otwierają się i staje w nich Sasza ubrana jedynie w cienki aksamitny szlafrok. Zauważa mój wzrok, który momentalnie kieruje się tam, gdzie nie powinien i kręci głową z kpiącym uśmiechem na ustach.

- Oj, Hayboeck, Hayboeck... - wzdycha, mierzwiąc sobie lekko włosy i opiera się łokciem o framugę drzwi. - Jesteś cholernie przewidywalny.

- Ja... - milknę w pół słowa, bo naprawdę nie wiem, co ja tu robię.

- Wiem. Przyszedłeś osobiście oddać mi rękawiczki – ironizuje, robiąc krok w tył, żebym mógł wejść do środka. - Przypomnij mi potem, żebym ci rano osobiście podziękowała – dodaje z tym dobrze mi znanym zadziornym błyskiem w oku, kiedy zamyka za nami drzwi.

 Resztki mojego zdrowego rozsądku znikają, gdy zaledwie chwilę później jej szlafrok opada na podłogę.

 ***

- Sasza...?

- Mhm...? - mruczy, leniwie zataczając palcem kółka na mojej piersi.

- Opowiedz mi coś o sobie – mówię, zakręcając na palcu kosmyk jej włosów.

- Po co? - spogląda na mnie z ukosa, a ja po raz kolejny w ciągu paru godzin zastanawiam się, jak można mieć aż tak niebieskie oczy. - Przecież za chwilę zadzwoni twoja dziewczyna, pytając gdzie jesteś. Szybko wymyślisz jakieś wiarygodne kłamstwo, ubierzesz się i wrócisz do siebie. Po południu poszukasz mnie wzrokiem na skoczni, a ja będę udawać, że cię nie widzę i nie zobaczymy się przez kolejnych parę miesięcy. Wpadniemy na siebie za rok, a może i za dwa, a ta jedna noc będzie niczym innym jak przyjemnym, choć nieco być może wstydliwym wspomnieniem z czasów szalonej młodości – mówi, jakby snując naszą niezbyt bajkową przyszłość. - Po co chcesz drążyć ranę, która miała być jedynie szybko znikającym draśnięciem...?

- Bo... - zastanawiam się, co odrzec na jej słowa. Słowa, które są jak najbardziej prawdziwe. A jednak jakaś część mnie, nie chce by się tak stało. Jakaś część mnie będzie tęsknić za Saszą, nieważne jak wiele czasu minie. - Bo chcę, żeby to było coś więcej niż tylko...

- ...niż tylko jedna wspólnie spędzona noc? - uśmiecha się kpiąco i całuje mnie w zagłębieniu nad obojczykiem.

- Zasadniczo, to dwie – poprawiam ją, przesuwając dłonią po jej nagich plecach.

- No patrz, to już recydywa – unosi brew i uśmiecha się asymetrycznie.

- Naprawdę nie chcę, żeby to się tak po prostu skończyło – mówię, choć przecież nie powinienem. Coś jednak ciągnie mnie do tej dziewczyny, mimo iż przecież żadna wspólna przyszłość nie ma szans w tym przypadku zaistnieć.

- A twoja dziewczyna? - mruczy cicho, kładąc się w poprzek mojej klatki piersiowej.

- A twój chłopak? - odpowiadam pytaniem na pytanie.

Sasza unosi się gwałtownie, boleśnie wbijając mi łokcie w żebra.

- Chłopak...? - marszczy brwi, nie zważając na grymas na mojej twarzy. - Jeśli masz na myśli Miszę, to łączy nas po prostu wieloletnia przyjaźń.

- Wydaje mi się, że on liczy na coś więcej... - zauważam, próbując chyba nieco zagłuszyć swoje wyrzuty sumienia.

- Wiem – Sasza wzrusza ramionami, siadając okrakiem na moim brzuchu, a ja opieram dłonie na jej biodrach. - Ale znam go od dziecka, mieszkaliśmy na tej samej ulicy, bawiliśmy się na tym samym podwórku. Jako dzieci kąpaliśmy się nago w basenie, ssaliśmy wspólnie jednego lizaka. Nie jestem w stanie spojrzeć na niego inaczej niż na brata, którego tak naprawdę nigdy nie miałam – tłumaczy, odchylając z zadowoleniem głowę do tyłu, gdy moje dłonie błądzą leniwie po jej ciele.

- Może powinnaś spróbować...? - sugeruję.

- Czyżbyś próbował zagłuszyć swoje wyrzuty sumienia...? - pyta jak zwykle celnie, zbliżając swoją twarz do mojej.

- Tylko odrobinę – odpowiadam i przyciągam ją do siebie, zachłannie całując.

W tym momencie dzwoni jednak telefon. Nim po niego sięga, dostrzegam tylko ciąg rosyjskich liter, jednak zdjęcie Maksimoczkina pod spodem od razu mi wszystko wyjaśnia.

- Da? - pyta niecierpliwie, a ja próbuję ją rozproszyć, całując w szyję.

Mam wrażenie, że tej nocy złożyłem pocałunek na każdym centymetrze kwadratowym jej ciała.

Rozmawia chwilę po rosyjsku, zupełnie niewzruszona moimi pocałunkami, ani dłońmi krążącymi po jej skórze. W końcu kończy połączenie i wzdycha ciężko.

- Trener mnie szuka – mówi w końcu.

- Więc mnie wyrzucasz...? - pytam, a ona bez słowa uwalnia mnie z mocnego uścisku swoich ud. Nie pozostaje mi nic innego, jak wygrzebać się z jej pościeli i ruszyć na poszukiwanie swoich ubrań, rozrzuconych po całym pokoju.

Obserwuje mnie bez słowa, leżąc na wznak na pościeli. Kiedy zapinam spodnie, kusi mnie by podejść do niej i raz jeszcze zanurzyć dłoń w jej gęstych włosach, raz jeszcze pocałować ją tak, byśmy oboje stracili dech w piersiach.

Ale mogę tylko obrócić się, by podnieść z ziemi T-shirt z napisem „team Austria” i wciągnąć go szybko na siebie.

Koniec tego, Hayboeck.

Przedłużam mimowolnie moment wyjścia, w końcu jednak muszę podejść do drzwi i nacisnąć klamkę. W ostatnim jednak momencie odwracam się jeszcze, spoglądając na nią pewnie po raz ostatni.

- Sasza? Mogę mieć jeszcze jedno pytanie...?

Kiwa w milczeniu głową, unosząc się lekko na łokciach.

- Czemu mówisz do mnie „Hayboeck”...? - pytam, choć to przecież zupełnie nieistotne.

- Bo po pierwsze, nie wypiłeś ze mną strzemiennego – odpowiada bez namysłu i podchodzi do mnie. - A po drugie... - zarzuca mi ręce na szyję i dodaje niskim, zmysłowym głosem - ...przecież właśnie to pociąga cię najbardziej. Co nie, Hayboeck? - mruży zadziornie oczy i całuje mnie namiętnie, ten jeden, ostatni raz.

Odsuwa się ode mnie dopiero wtedy, gdy w mojej kieszeni rozbrzmiewa dzwonek telefonu.

- Idź już, Hayboeck – mówi, cofając się o krok. Żal, który słyszę w jej głosie jest chyba tylko wytworem mojej wyobraźni. - Dziewczyna cię szuka.

A ja naciskam klamkę i zamykam za sobą drzwi.

Drzwi oraz rozdział mojego życia zatytułowany „Sasza”.

___________

*na potrzeby opowiadania pierwszy konkurs indywidualny w Oslo, został zamieniony na konkurs drużyn mieszanych.

**Sasza, my skorko budem (rus.) - Sasza, zaraz jedziemy; Da, ja uzhe idu (rus.) - Tak, już idę; Davaj, my zhdem tebja (rus.) - Chodź, czekamy na ciebie

Z okazji weekendu majowego - część druga. Dziękuję za niewielki - ale zawsze! - odzew pod pierwszą częścią. Część trzecia się pisze, będzie prawdopodobnie w połowie maja.

Niestety mam drobne problemy techniczne z akapitami, ale postaram się je jeszcze jakoś ogarnąć w wolnym czasie, bo mnie irytują (ta niewielka doza perfekcjonizmu w moim charakterze, meh...). 

Mam nadzieję, że nie przywiązaliście się za bardzo do tych bohaterów, bo i tak napisałam więcej niż miałam. Ale ja nie potrafię pisać krótko, nawet jednopartów, które okazują się trzypartami.

Tyle, maturzystom powodzenia na maturach, studentom na zbliżającej się coraz bardziej sesji i bloggerom tony weny!

[Wszelka zbieżność nazwisk, imion i podobizn jest (nie)przypadkowa. Nie zmienia to faktu, że przedstawione tu osoby nie mają ŻADNEGO odzwierciedlenia w rzeczywistości i nie należy ich w żaden sposób utożsamiać z prawdziwymi osobami]

[część 1] [część 3]
[bonus]
[extra bonus]